Op een dag belandde er een e-mail in mijn mailbox over een project waar ze huizen gingen bouwen. Ik wilde daar heel graag wonen en zag dat de huizen ongeveer een derde kleiner waren dan het huis waar ik nu in woon. Dit was voor mij het startpunt van een verlangen naar minder spullen.
Ik begon te denken over welke spullen ik dan zou wegdoen en welke spullen ik echt nodig zou hebben. Ik ging informatie opzoeken en zag dat er een beweging was die Minimalistisch leven heet en de term Ontspullen kwam ook veel voorbij. Ergens in mij ging er een vuurtje branden.
Boeken
En zoals dat met veel dingen in mijn leven gaat, ik gaf vol gas en begon enthousiast met spullen wegdoen. Mijn kleding vond ik het lastigste dus dat deed ik eerst een beetje half. Maar met mijn boeken ging het makkelijker. Ik maakte een selectie van de boeken die ik wilde houden en de rest zette ik te koop. Nog geen 10% bewaarde ik, de rest kon weg. Ik had ze al gelezen of wist eigenlijk wel dat ik ze niet meer ging lezen.
Keuken
Steeds liep ik door mijn huis met de gedachte “wat kan er nog meer weg”? Met alles wat ik wegdeed voelde ik me steeds lichter worden. De keuken was voor mij ook makkelijk om te doen. Welke keukenspullen had ik het afgelopen jaar niet gebruikt? Die gingen weg. Ik had zoveel glazen dat het niet eens in de vaatwasser zou passen. Dus ik selecteerde de fijnste en mooiste glazen, de rest kon weg. Ineens kwam er veel meer ruimte in mijn kastjes en dat was zoveel fijner. Overzicht. En geen geprop meer. Zelfs mijn kinderen viel het op dat wanneer ze de vaatwasser opruimden, ze de spullen makkelijker in de kastjes konden opbergen.
Kinderen
Mijn kinderen, of eigenlijk vooral de jongste, kreeg de smaak ook te pakken. De oudste had al een kamer en een kledingkast in minimalistische stijl. Er stond in zijn kamer niets wat hij niet echt wilde houden. Hij had overigens ook de kleinste kamer, dus ergens was hij wel ons voorbeeld. De jongste had de grotere kamer en ze begon enthousiast spullen te verkopen op een whatsapp kanaal wat ze had met vriendinnen. Ze verkocht spullen of gaf ze weg. Ze kwam erachter dat het weggeven van spullen en andere mensen daarmee gelukkig maken, haar een heel fijn gevoel gaf. Ze vond de ruimte die ontstond in haar kamer heerlijk. Op een middag zei ze tegen me: “mam, mijn kamer is te groot, ik zou best wel een kleinere kamer willen, dat lijkt me eigenlijk veel fijner”.
Kleiner wonen
Ik kwam tot dezelfde conclusie. Mijn huis werd te groot. Bepaalde spullen deed ik nog niet weg, want anders werd het wel heel kaal. Maar als ik een kleiner huis zou hebben, dan zou ik het moeiteloos weg kunnen doen. Het verlangen om kleiner te gaan wonen werd dan ook steeds groter. Waar ik voorheen juist het verlangen had naar een groter huis, ontstond nu dus de beweging de andere kant op. Met alle voordelen. Want ik besefte me dat met een kleiner huis, ik minder zou hoeven schoonmaken, ik sneller mijn spullen zou vinden en ik meer overzicht zou hebben.
Kleding
Mijn kleding bleek ik het aller moeilijkste te vinden. Ik kon wel redelijk bepalen wat ik weg wilde doen, maar er bleef een groot (te groot) grijs gebied over. Ik was ook heel erg aan het zoeken naar wat mijn kledingstijl nu eigenlijk is en wat daar dan bij paste. Een voor een zette ik kledingstukken op Marktplaats en Vinted en ik begon een soort systeem te ontwikkelen. Ik had twee kledingkasten en ik wilde terug naar één. In de tweede kledingkast hing ik alles wat ik verkocht. In de eerste kledingkast hing ik een aantal hangers en als die vol waren dan moest er dus iets verplaatst worden naar kledingkast twee. Het hebben van een systeem was fijn, duidelijk en het gaf houvast.
Systeem
Ook met andere spullen hanteerde ik na verloop van tijd een systeem. Er stond een tafel op zolder, die ik gebruikte als verzamelplaats. Ik legde daar de spullen die bestemd waren voor de kringloop bij elkaar. In mijn familieappgroep postte ik foto’s van spullen die ik wegdeed en als iemand het wilde dat legde ik dat in stapeltjes opzij op die tafel. Ook als ik niet meteen een bepaald item kon weggooien, bijvoorbeeld textiel dat naar de textielbak moest, legde ik daar neer. Het was mijn verzamelplek en tevens de plek waarvandaan ik spullen definitief het huis uit ging doen.
Rondes
Het ontspullen ging in verschillende rondes. In het begin deed ik zomaar spullen weg die ik hier en daar uit de kamers plukten. Voor mij werkte dat wel. Al bleek uit de informatie die ik las, dat voor veel mensen het beter werkt om in categorieën te werken. Ik deed het door elkaar. Soms pakte ik een bepaalde categorie, bijvoorbeeld de boeken, en zocht dat helemaal uit. Maar met andere categorieën, zoals kleding, deed ik het in stapjes en elke dag een beetje. Ik merkte ook dat het steeds makkelijker ging. Waar ik eerst nog een item niet weg wilde doen, bleek ik er in de volgende ronde toch wel afscheid van te kunnen nemen. Daarom is het ook een goed idee om met het makkelijkste te beginnen. Dan kom je er lekker in. En wat het makkelijkste is, dat verschilt per persoon.
Inmiddels ben ik al zover dat ik zou kunnen verhuizen. Nu alleen hopen dat er voor ons een plekje is op dat project wat voor mij de aanzet is geweest tot deze beweging.
